Pastoraat

VAN  DE  PREDIKANT

Terugblik op de doop- en trouwdienst op 20 januari 2019
In een heel volle kerk waren we samen: de gemeente, het bruidspaar, familie, vrienden, collega’s, en vele, vele belangstellenden, want het was driedubbel feest:
een doop en een huwelijksinzegening op zóndag in het midden van de gemeente, dat vier je maar zelden. Als dominee maak je dat ook niet vaak mee, zoveel mooie momenten, zoveel blijdschap, met zoveel mensen, waarvan een heel grote groep in klederdracht. De bruid is namelijk lid van “Ons Boeregoed” en wat een prachtig huwelijkscadeau gaven zij haar, door in deze hoge feestkledij te verschijnen! Niet iedereen was een ‘regelmatige kerkganger’, dat was wel duidelijk, maar iedereen deed roerend zijn of haar best om alles van harte mee te doen. In restaurant ‘Over de Kook’, waar iedereen (maar dan ook iedereen!) uitgenodigd was na de dienst om geluk te wensen, werd me van alle kanten verzekerd, dat het écht heel mooi was geweest. Zo mocht het voor ieder zijn: de kerk als een mooi versierd, verwelkomend en warm Thuis, met wijdopen deuren voor alle mensen. Ik heb zelden zo’n groot trouwcadeau gezien als op deze dag: een lieve bruid en bruidegom, zo gelukkig samen, menigmaal bijna in tranen, al die mensen die daar samen in Gods huis het zo goed hadden samen, ik werd er zeer door ontroerd. En, toeval bestaat niet: de lezing van deze dag ging over het eerste wonder dat Jezus doet, op de bruiloft in Kana: Jezus verandert het water van aarde, van het verdriet en van de dood in de wijn van de vreugde, van het bij God mogen horen, van de eeuwige vreugde. Als Gods Zoon ons bij de hand neemt en ons laat proeven van Zijn wijn, dan kunnen we leven, dan kunnen we zingen en feestvieren. Op deze zondag hebben we dat allemaal mogen zien: Martijns ja-woord op Gods vraag: “Wil je bij Mij horen, Martijn?” en de drievoudige draad die Liesbeth en Martijn verbindt met God. Zo’n dag is een Cadeau van de Allerhoogste, voor al Zijn mensen. Heb dank, o Heer, voor deze Wonderlijk mooie dag.

Terugblik op de vrijwilligersdag van 6 februari
Elk jaar nodigen we als kerkenraad de vrijwilligers in de gemeente uit voor een gezellig avondje. Er is van allerlei lekkers, er is van alles te bepraten, er is veel gelach en gezelligheid, geplaag over en weer, en er hoeft niets. Heerlijk, zo’n genoeglijk avondje, want normaal gesproken moet er in de kerk heel veel werk verzet worden. Wie de smetteloze kerk ziet, begrijpt dat daar goede feeën aan het werk waren, maar veel werk zie je ook niet. De zorg voor de organisatie, voor de financiën, voor contacten met instanties, voor het regelen van diensten, organisten, muziek en feestjes (!), maar ook het onderhoud van gebouw, tuin en materialen kost tijd en zorg. Niets gaat vanzelf, thuis niet, maar in de kerk ook niet. Dankzij velen van ons loopt het in de gemeente geweldig goed. Dat is heel bijzonder, als je niet zo groot bent, hoewel: we zijn groot in daden! Dat is belangrijker dan in getal en ook veel bijbelser. Als er twee of drie.... u weet het wel, hè? En in het Hebreeuws, de taal van de bijbel is er een woord, dat heel goed past bij dit verhaal: dabar. Dabar betekent ‘woord’ en het betekent ook ‘daad’. Bij God is dat zo: Gods Woord ‘gebeurt’ altijd. Als Hij iets zegt, dan doet Hij het ook. Velen in onze gemeente zijn ook zo: ze doen wat ze zeggen. Ze houden van God en ze houden van mensen, daarom werken ze voor God en Zijn gemeente. God heeft ons gezegend met al deze vrijwilligers: heb dank, o Heer.



Vooruitblik op de reis naar Nicaragua
Janneke en Peter Blok gaan, samen met Jannekes moeder, een aantal weken naar John, Marian en Sophie, die werken voor de mensen en de kerk in Nicaragua. Heerlijk zal dat zijn om elkaar weer te zien en ook, om te zien, waar en hoe ze werken. En ook, hoe het werk dat zij beloofd hebben te doen voor God en mensen, vrucht draagt. Zodra Janneke en Peter terug zijn, verwachten we van hen een ‘live’ verhaal over hun en ook een beetje ‘onze’ familieleden in Nicaragua, waar het op dit moment wat minder onrustig is of misschien wel lijkt, dan voorheen. We nodigen u uit op de koffie en de thee om hun verhaal te horen.


Orgelklanken en meer...
Van Maarten Don, die ons regelmatig zo prachtig op het orgel begeleidt in de diensten, ontvingen we het verzoek om het werk te ondersteunen van de MAF en ik laat hem daarover graag zelf aan het woord:

MAF Mission Aviation Fellowship, kortweg MAF, is met 130 vliegtuigen 's werelds grootste non-profit vliegorganisatie. De missie van MAF is om Gods Woord en Gods Liefde naar afgelegen gebieden te brengen. MAF maakt met haar vliegtuigen mensen in geïsoleerde gebieden bereikbaar voor hulp. Al meer dan 65 jaar zijn de MAF vliegtuigen een uitkomst voor mensen in nood. MAF vliegt o.a. voor Flying Doctors, Tear, Unicef, Rode Kruis en andere organisaties. MAF Nederland heeft een Internationale Staf uitgezonden: piloten, monteurs, managers en specialisten die in het buitenland voor MAF werkzaam zijn. Ook de familie Don (inderdaad, de kinderen van onze organist) is uitgezonden naar Australië. René is daar piloot. Hun gezin bestaat uit René, Janneke en hun drie kinderen Noah, Judah en Boaz. In hun levensonderhoud zijn ze volledig afhankelijk van de financiële steun van supporters. De eerste jaren waren ze werkzaam in afgelegen gebieden onder de Aboriginals in Noord-Australië (Arnhemland). Ze dienden daar de mensen in de verschillende community's met vliegvervoer en brachten daar het evangelie van Christus. Nu is René manager over alle piloten die op de vliegschool van MAF in Mareeba hun opleiding tot piloot volgen. Hij is verantwoordelijk voor de dagelijkse leiding over MAF piloten die vanuit Arnhemland en Papoea-Nieuw-Guinea voor vervolgtraining naar het Trainingscentrum in Mareeba komen. René en Janneke proberen in Woord en Daad de liefde van Christus zichtbaar te maken.

Uiteraard willen we hier wel meer van weten en daarom hebben we Maarten en zijn vrouw gevraagd om daarover iets te komen vertellen in de kerkdienst. U hoort nog wanneer dat zal zijn. Wat fijn, dat we mensen kennen, die weten hoe het werk van de Heer ook ver weg gestalte krijgt. Het is fijn, als je weet, dat je gaven zo goed terecht komen.

Muziek hoort echt bij Wilhelminadorp
Op zondag 17 februari was er weer muziek in de dienst: het koor Nova Melodica uit Kapelle zong liederen die prachtig pasten in onze dienst over koningin Esther. Daarin ging het over geloven en in vertrouwen en vreugde leven met God, in een wereld waarin God niet vanzelfsprekend (meer) is, vroeger én nu. De psalmen en liederen uit het ‘oude’ liedboek pasten prachtig bij de liederen van het koor, dat uit jonge mensen bestaat. Iedere leeftijdsgroep heeft haar eigen taal en het is goed en verrijkend om ook elkaars muzikale taal te leren verstaan en te zingen. Dat valt me altijd het meest op als ik naar The Passion kijk en luister: heel gewone muziek, maar als je goed luistert, als je echt goed wilt luisteren, hoor je dat ook in moderne popmuziek verlangen klinkt naar een Mens die voor jou gekomen is, naar een God, die jouw schuilplaats is, naar Liefde, die ook voor jou bedoeld is. Op de gesprekskring luisteren we, behalve naar psalmen, want dat is ons onderwerp dit jaar, ook naar andere liederen. Een daarvan, Geef mij nu je angst, gezongen in The Passion van 2011 door Syb van der Ploeg, kun je ook verstaan als een psalm, waarin God zegt: “Geef je angst maar aan Mij; Ik geef je er hoop voor terug”. Laten we genieten van het Woord, dat steeds weer op een nieuwe manier tot ons komt, zodat we het, ook de mensen in 2019, blijven verstaan. En, met Pasen is er wéér muziek, natuurlijk: Wilhelminadorp en muziek horen bij elkaar.

Het dorp en de kerk
Vandaag las ik een prachtige uitspraak in een boek van Stefan Paas (hoogleraar missiologie en interculturele theologie aan de VU in Amsterdam) over de onderlinge relatie tussen de mensen in een dorp. Hij zei: ‘je hebt een dorp nodig om je kinderen op te voeden’. Met andere woorden: als ouders kun je het niet alleen, je hebt mensen om je heen nodig die je kinderen mede leren hoe de wereld in elkaar zit en hoe je (met elkaar) kunt leven. Met een variatie op dit thema zou ik zeggen: ‘je hebt een kerk nodig om een dorp te zijn’. Zonder kerk sta je misschien wel met je voeten op de grond, maar met een kerk kun je nog hoger, nog verder, en nog beter en dieper kijken naar wat mensen nodig hebben om te leven en om hun kinderen groot te brengen. Mét een kerk kun je meer dan het ‘gewone’, mét een kerk besef je, dat er meer is dan ‘aarde’: er is ook ‘hemel’. En als je als mensen je daarvoor in wilt zetten, kun je samen een heel klein beetje hemel maken, als je goed kijkt en luistert naar het Voorbeeld, dat vanuit de hemel naar de aarde kwam om ons te helpen.
Het is goed om te lezen en ook goed om bij jezelf te doordenken wat je leest. Deze Stefan Paas schrijft in zijn boek ‘vreemdelingen en priesters’ van allerlei dingen over kerk zijn in deze tijd, waar ik veel energie van krijg. U ziet: ik gebruik in dit stukje het woord God helemaal niet. Dat komt meer voor, want dat doet het bijbelboek Esther ook niet, zelfs niet een keer, en toch voel je God op elke bladzijde. In ‘Geef mij je angst’ lees je het woord God ook niet, maar Zijn Geest voel je, als je je openstelt voor de boventonen (!) van deze tekst. Er staat méér dan er staat... En daarom zeg ik: ‘Heb dank, o Heer, voor de kerk in het dorp’. Leven is meer dan ‘aarde’ alleen. Leven doe je op de aarde met je hoop op een hemels leven dat ook op aarde komt. Die hoop kun je voorleven aan andere mensen en daarmee kun je mensen blij maken. Een dorp en een kerk horen bij elkaar, ze horen samen. Amen.

Met een hartelijke groet aan heel het dorp, geeft u het maar door,

Ds. Marie Thérèse Reichmann