Pastoraat

VAN  DE  PREDIKANT

Terugkijken en vooruitzien

In Wilhelminadorp begint de Kersttijd altijd met het kerstfeest voor de ouderen. Ook dit jaar was het prachtig om met zoveel mensen (volgens mij nog meer dan vorig jaar!) samen heerlijk te eten, te vieren en te zingen. Hoe Hannie Sijp steeds opnieuw een mooi verhaal vindt, is haar geheim, maar het was haar geweldig gelukt. Met een mooi kerststukje gingen we, helemaal in kerstsfeer, naar huis. Eltheto, onze vrouwenvereniging, had zichzelf echt overtroffen op deze heerlijke avond.

Zo gingen we 'op naar Kerst'. Wat we al gehoopt hadden, bleek bewaarheid: er waren dit jaar nog meer mensen dan vorig jaar op Kerstmorgen in onze kerk. Begeleid door het Kaaisteker Ensemble (inderdaad, de 37e keer!) zongen we met hart en ziel en hoe prachtig klonk dat in een vrijwel volle kerk... Het Woord is mens geworden, lazen we en dankzij Hem mochten wij ervaren, hoe God ook ons mensen het voorrecht heeft gegeven om Zijn kinderen te zijn. Gods Woord staat aan het begin, en het is oorsprong, doel en zin. Daarvan hebben we veertien liederen gezongen en beluisterd, vol verwondering en dankbaarheid: het was één groot Loflied voor God. Over het Licht der lichten dat opgaat uit 's werelds duistere wolken en dat wij mogen zien. Over vrede op aarde en liefde tussen alle mensen, wanneer God de toekomst open zal doen. Op Oudjaar hebben we samen het oude jaar uitgeluid, met het lezen van psalm 91, die ons verzekert van Gods bevrijding en bescherming. Die psalm neemt ons onze angst weg en laat zien, dat wie mag wonen bij de Allerhoogste gedragen wordt door Hem. God zegt: "Roep je mij aan, ik geef antwoord, in de nood zal ik bij je zijn. Ik zal je redder zijn. Onze tweede lezing, lied 511, zei het ons opnieuw, in de woorden van Dietrich Bonhoeffer:

In goede machten liefderijk geborgen
verwachten wij getroost wat komen mag.
God is met ons des avonds en des morgens,
is zeker met ons elke nieuwe dag.

Die zekerheid geeft ons de kracht en de moed om het jaar 2019 binnen te gaan en te leven naar Gods toekomst toe: want God is zeker met ons, elke nieuwe dag. Toekomst, dat betekent ook: plannen maken, hoe gaan we het allemaal doen in dit nieuwe jaar? Voor ieder van ons zal dat anders zijn, maar dit nieuwe jaar krijgen we niet zomaar, een geschenk krijg je voor niets! Het is een geschenk van God aan ons, om te gebruiken, om te (be)leven, om van te genieten. Laten we dat doen, lieve mensen, laten we een mooi jaar maken, samen, met veel mooie liederen, met veel aandacht en liefde voor God en voor elkaar en voor de wereld om ons heen. Laten we onze ogen, oren en onze harten openhouden voor allerlei nieuwe plannen: een fonkelnieuw jaar, met nieuwe kansen ligt voor ons!

Vooruitzien op een heel bijzondere manier...

Op 20 januari in de ochtenddienst vieren we samen als gemeente het nieuwe leven van Liesbeth en Martijn, dat zij willen beginnen met de zegen van de Heer over hun huwelijk. Martijn zal in deze dienst ook de Heilige Doop ontvangen uit de handen van God, die tegen ieder mensenkind zegt: "Jij bent mijn kind, kom maar, want jij hoort bij Mij". Dat betekent, lieve gemeente, dat wij samen met hen deze twee prachtige feesten mogen meevieren: weer een doop in onze gemeente én de inzegening van een huwelijk. Mooier kan een nieuw jaar niet beginnen!

Terugkijken met een vooruitziende blik...

Op 16 december namen drie leden van onze kerkenraad 'afscheid', omdat zij twaalf jaar ambtsdrager waren geweest. Tegelijkertijd beloofden ze ons, dat ze natuurlijk niet op zouden houden met al het werk dat ze voor onze gemeente doen: we zouden ons geen raad weten. We hopen ook, dat ze zich, na de voorgeschreven periode van 'rust' weer verkiesbaar zullen stellen voor het ambt. Want, wat moeten wij zonder Willy Heijnsdijk, Herman de Jonge en Wil Wagenaar? En wat moeten Willy, Herman en Wil zonder ons? U weet het antwoord: we horen bij elkaar en samen werken we in de gemeente van de Heer. Tot overmaat van geluk hebben we ook een gemeentelid bereid gevonden om als diaken de kerkenraad compleet te maken. Jenny van Hoepen is in dezelfde dienst van 16 december bevestigd in het ambt, in deze dienst aan de gemeente en haar Heer, en daar zijn we heel gelukkig mee. Zo gaan we samen verder, tot eer van God en tot vreugde van ons allemaal.

Vooruitzien, op een heel schone manier...

Een kerk is een prachtig huis, maar net als in een gewoon huis moet er ook wel eens gepoetst worden. Gelukkig is dat niet zo heel vaak, ongeveer een keer in de vier weken. Maar we zijn nu wel dringend verlegen om mensen die daarbij zouden willen helpen. En... vele handen maken licht en ook veel gezelliger werk, dus het zou fijn zijn als we u mochten verwelkomen als nieuwe verzorgers/verzorgsters van ons kerkelijk huis. Neemt u contact op met Wil Wagenaar, of met Willy Heijnsdijk en help ook mee. Een 'schoon' nieuw voornemen voor 2019?

IN MEMORIAM NEELTJE MOERLAND
Op 26 november 2018 mocht onze Nel Moerland bij God thuiskomen, na een heel moeilijke laatste periode van haar leven. Neeltje Moerland werd geboren op 15 oktober 1928 in Rotterdam, waar ze door haar ouders heel streng werd opgevoed, in de oudgereformeerde traditie van haar moeder en haar grootmoeder Mietje, dat is een afkorting van de doopnaam Naomie. Nel volgde een heel goede opleiding en ze werd directiesecretaresse in een groot ziekenhuis in Rotterdam. Ze droeg daar veel verantwoordelijkheid. Dat paste ook bij haar: Nel voelde zich altijd verantwoordelijk, ook voor haar beide ouders, die ze trouw verzorgde tot op het laatst van hun leven. Nel was altijd bezig met het naar de zin maken van anderen: wat ze kon bedenken om het anderen prettig te maken, dat deed ze. Nel was heel trouw: toen ze de kerk van haar jeugd, na een zoektocht bij andere kerkgenootschappen verruilde voor het kerkje van Wilhelminadorp, vond haar vriendin uit Rotterdam dat helemaal niet fijn. Maar Nel was heel zuinig op haar vriendschap en zo bleven zij elkaar trouw, en ze belden elkaar minstens tweemaal per dag. Nel was heel belangrijk voor haar Haagse nichtje Wil, die sinds 1969 in Kloetinge woonde en erg blij was met haar familielid zo dichtbij. Ze ondernamen samen van allerlei leuks en gezelligs en Nel sloot ook de complete aangetrouwde familie van Wil in haar hart. Natuurlijk nodigde Nel de hele familie uit op haar verjaardagen. Die waren legendarisch vanwege de voortreffelijke verzorging van de inwendige mens, waar Nel erg aan hechtte. Ze deed immers graag iedereen een genoegen. Dat deed Nel ook voor haar gemeente in Wilhelminadorp. Op de jaarlijkse fietstocht, waaraan ze al jaren niet meer kon meedoen, was steevast voor ieder een mooi verzorgd zakje met allerlei heerlijks erin, voor onderweg. Nel dacht altijd aan de ander, en toen het minder met haar ging, toen ze kanker kreeg in 2008, dachten anderen ook aan haar. Vooral Wil en Piet, haar nichtje en haar man, waren Nels grote steun en toeverlaat, waar ze drie dagen per week van harte ontvangen werd. Nel genoot enorm daar, in het mooie Kloetinge, van alle gezelligheid en de aandacht, ook van de familie van Piet, die Nel gewoon tot 'eigen' rekende. Nels wereld werd steeds kleiner en kleiner, iedere keer als er weer lichamelijke klachten bijkwamen, waar de artsen geen raad mee wisten. Het moment dat ze niet meer thuis kon wonen, heeft ze niet meer mee hoeven maken. Het Clarahofje verwachtte haar om haar te verzorgen, maar op de dag dat ze zou gaan, reisde Nel naar het Hemelse Huis met de vele woningen, waar onze trouwe God haar met wijdopen armen ontvangen heeft. Wij zongen op haar begrafenis:

Mijn liefde tastte in den blinde,
een afgrond lag in het verschiet.
En waar zou ik een trooster vinden,
die werk'lijk wist van mijn verdriet?

Lieve Neeltje Moerland, lieve Nel, God heeft jou antwoord gegeven op die vraag, toen je het leven niet meer dragen kon. Hij heeft je dichtbij Zich geroepen, voor altijd. In je leven heb jij gezorgd voor mensen, en daarmee heb je ook gezorgd voor Gods mensen. Een mensenkind naar Zijn hart ben jij, want dat is precies wat God zo van ons mensen hoopt.
Moge de herinnering aan Neeltje Moerland, haar liefde, haar zorgzaamheid en haar trouw aan God en mensen ons allen tot zegen zijn.

Ds. Marie Thérèse Reichmann

IN MEMORIAM WILHELMINA PIETERNELLA DE JONGE-KOLE
14-04-1921 - 21-12-2018

Op 21 december j.l. overleed één van onze oudste gemeenteleden, mevrouw Wilhelmina Pieternella de Jonge-Kole.
Mina, zoals haar roepnaam was, was een zeer trouwe bezoeker van de kerkdiensten , is 97 jaar geworden. Ze was het 4
e kind in een gezin waar, zoals heel gewoon in die tijd, de eindjes aan elkaar geknoopt moesten worden zodat de kinderen al vroeg moesten meehelpen het gezinsinkomen te verbeteren. Dat gebeurde b.v. door het sorteren van erwten en bonen thuis, ook werkte ze als dienstmeisje bij bemiddelde dames die haar nodig hadden voor het zwaardere werk.
Ze deed het allemaal zonder klagen, en was gewend van ‘morgens vroeg tot ’s avonds laat te werken. Ze had leren aanpakken, zorgen voor anderen en dankbaar te zijn voor wat ze in haar latere leven mocht ervaren: man en kinderen. In liefdevolle woorden vertelden zowel één van haar zoons als een kleinzoon over haar leven.
Toen het in haar latere leven in materiaal opzicht wat beter ging, was er de mogelijkheid om ook eens met vakantie te gaan. Ze hebben mooie reizen gemaakt met de familie en veel fietstochtjes in de eigen omgeving.
Breien was haar lust en leven, ontelbare slofjes, kindertruitjes waar ze in Roemenië erg blij mee waren. Er stonden altijd zakken met restanten breiwol klaar om verwerkt te worden.
In de dankdienst voor haar leven werd psalm 23 gelezen, dat is een levenslied over wat het leven met ons doet, maar ook wat ons kracht geeft. Over groene grazige weiden maar ook over een donker dal. Met deze twee tegengestelde beelden wil David iets zeggen over zijn, maar ook onze tocht door het leven. Het leven is niet maakbaar, de wegen die een mens aflegt zijn soms ondoorgrondelijk. David zingt het misschien wel met een bonzend hart: al gaat mijn weg door een dal, ik vrees geen kwaad, want u bent bij mij. Ook het leven van Mina is niet altijd over rozen gegaan.
Hoe grillig het leven kan zijn bleek toen haar man Floor in 2009 door een tragisch ongeval om het leven kwam en ze alleen verder moest. Ze was aan één kant een broze kwetsbare vrouw maar ook een mens met mentale sterkte en levenskracht. Wat heeft ze in de jaren erna veel steun ontvangen van haar kinderen, klein- en achterkleinkinderen.
Maar ze heeft ook, naast de donkere dalen, de grazige weiden ervaren; de goede dingen van het leven. Wat was ze trots op haar jongens. Dat ze hen kansen die ze zelf in haar jeugd niet gekregen heeft, kon geven om zich te ontplooien. Het mooie contact dat ze had met hen en hun gezinnen. Wat een vreugde heeft haar dat gegeven.
Ook putte ze kracht en moed uit haar geloof, ze had een rotsvast vertrouwen in haar Herder In die moed en dat vertrouwen heeft ze haar leven geleefd, met haar talenten, haar gebreken, in goede en minder goede tijden.
Toen het thuis wonen niet meer verantwoord was verhuisde ze naar Ter Valcke waar ze haar zelfstandigheid moest prijs geven. En dat viel haar heel zwaar, het was ondanks de goede verzorging een moeilijke periode .Wat heeft ze dikwijls gebeden dat ze de volgende morgen niet meer wakker zou worden en dat God haar zou komen halen. Op 21 december is haar gebed verhoord en is ze nu bij haar Herder. Daarin mogen we vertrouwen, de God bij wie ze thuis mag komen. Ze is teruggekeerd in het huis van de Heer in lengte van dagen.
Moge haar levensgeest rust en vrede vinden in de hemelse heerlijkheid.
En hier, hier leeft zij voort in de harten van haar dierbaren.

De dienst werd geleid door mevrouw Inge van Eck, geestelijk verzorger in Ter Valcke.

Ds. Marie Thérèse Reichmann